niedziela, 29 września 2013

Moja przygoda z Azją. Bebiki, czyli koniec lata.

Wiem, że pewnie nasłuchałyście się już o kremach BB. Ten temat bez końca przewija się w blogsferze. Każdy szuka swojego ideału. Nie każdy znajduje. Mi jednak się udało.

Czego właściwie oczekuję od kremu BB, który w założeniu miał być kremem koloryzującym z wysokim filtrem i właściwościami pielęgnacyjnymi?

A właśnie tego, nawet nie tyle krycia do wyrównywania kolorytu skóry, zamaskowania drobnych zaczerwienień, właściwości nawilżających i ochrony przeciwsłonecznej. Moja z natury sucha skóra, latem ma czasami skłonność do stawania się mieszaną. Klimatyzowane pomieszczenia, skoki temperatur i te powyżej 35 stopni są już raczej wspomnieniem, ale mojej skórze dały się we znaki.

W efekcie miałam skórę dość kapryśną, raczej suchą, z mało przyjemnymi wyrzutami grudek w okolicach żuchwy i uwielbiającą ważyć podkłady na nosie. Cóż zrobić? Wybrać odpowiedni krem BB.
Najpierw był strzał w BB Misshy M Perfect Cover. Pudło.

Po pierwsze, zbyt gęsty i tępy, tworzył na moim pyszczku ni to maskę ni plamy. Po drugie, kolor 23 jaki wybrałam był o dziwo… za ciemny! Tak, krem BB może okazać się za ciemny. Tego nielubego już się pozbyłam więc Wam go nie pokaże na buzi.

Kolejnym strzałem w stopę, a może w twarz była Idealia, czyli krem BB marki Vichy, odcień light. O tej marce pewnie wiele już słyszało. Jest uznawana za jedną z lepszych marek aptecznych (serio?) jednak ja za nic w świecie nie nabiorę do niej przekonania, ten bubel tylko mnie w tym utwierdził. Cena nie jest zupełnie adekwatna do jakości kosmetyków, niestety.



To bardziej rozświetlacz w kremie niż krem BB. SPF taki sobie bo 25, jak dla mnie … za mało! Krycie niestety na poziomie niewidocznym. Lepiej się sprawdza jako baza pod makijaż właściwy, ale nie zmienia to faktu, że pewnie większość pań nie zniesie tego błysku na całej twarzy.

No i teraz skoro już sobie ponarzekałam to mogę opowiedzieć o tym właściwym.  Odkryłam go już dość dawno, za sprawą jakiejś małej próbki. Później chodził za mną pewnie z rok. W końcu tego lata stwierdziłam, że może się nada. Zamówiłam na allegro i przyszedł. Duża tuba. Missha M Signature Real Complete BB Cream. Lżejszy niż jego odpowiednik, jednak o całkiem przyjemnym kryciu. Tym razem numerek 21, czyli jaśniejszy. Przeszkadza mi w nim tylko fakt, że za mocno wpada z szarość, przez co skóra nie ma tego naturalnego odcienia, wygląda… trupio? Ble.



Z problemem radzi sobie rozświetlacz, bronzer i jakiś sypaniec. Najczęściej przykrywam go mgiełką pudru transparentnego Kanebo Sensai i dodaję bronzer z Flormatu, o którym już było.

Krem BB rzeczywiście nawilża. Można położyć go bez kremu pod spód, jest to nawet wskazane. Ładnie kryje, ale bez efektu maski. Daje też efekt delikatnego rozświetlenia, ale nie z każdym sypańcem się lubi.
Nie waży się, ale lubi zetrzeć z okolic nosa. Niestety czuć go na twarzy, ale nie jest to nieprzyjemne odczucie. Lubiłam zabierać ze sobą na wyjazdy, bo świetle chronił moją skórę przed słońcem. Z natury jestem bladzioszkiem.
Spójrzcie sami.


Tu kremik solo


 Tutaj w pełnym dziennym makijażu w połączeniu z sypańcem z Kanebo. Wybaczcie, mokre włosy po porannym prysznicu. :)


Macie jakieś ulubione kremy BB? Coś mi polecicie? Może na kolejny sezon zdecyduję się na coś innego?
Miłej niedzieli.

Dusia

sobota, 24 sierpnia 2013

Złociste poliki.

Wiecie, że uwielbiam róże, bronzery i inne specyfiki do policzków, szczególnie jeśli maja odrobinę blasku? No to już wiecie! One urozmaicają makijaż, a nie rzadko zachwycają wykonaniem i pięknym wzorem. Zaciekawił mnie ostatnio post Moniki z Blush Me Baby na temat rozświatlacza DIY. Mistrzostwo!
Ale ja nie o tym. Tylko o produkcie, który uwielbiam mniej- więcej od… roku? Tak, to będzie prawie rok. 


Duo z Flormaru o numerku P115, jeszcze z jednej z wyprzedaży u Domi, z powodów choroby przysłana mi wprost do domu. Dopiero denkuję. Nie miałam pojęcia, że można go zdenkować. Jest chyba najbardziej wydajnym kosmetykiem do policzków jaki kiedykolwiek miałam.

Konsystencja jest zdecydowanie aksamitna, nieco zbita, ale dobrze nakłada się na pędzel, mój akurat z Hakuro z miękkiego włosia. Nie kruszy się ani nie pyli!

Bronzer jest właściwie chyba połączeniem rozświetlacza i produktu do modelowania twarzy i o dziwo wcale się to nie wyklucza. Odeszłam od matowych wykończenia i podoba mi się to.

Uszkodzenia wywołane zabawą 'w kosmetyczkę' mojej pięcioletniej kuzynki.

Dodaje twarzy niesamowity blask i efekt lekko opalonej skóry. Jego kolor nie wpada w cegłę ani nawet nie ma odrobiny pomarańczowego tonu. Szybciej jest to czekolada. Wydawałoby się, że ciemny, ale umiejętnie zastosowany daje świetny efekt.
Z tego co widziałam na stoiskach, chyba jest wycofany, nad czym ubolewam.
Minusy?
Nie posiada! Tylko ta druga część z zestawu mogłaby być tak samo brązowa. J
Efekt na buzi. Śliczny, prawda?



Polecacie jakieś bronzery? Bo muszę czymś się zadowolić jak wykończę ten.
Pozdrawiam kolorowo


Dusia

sobota, 10 sierpnia 2013

Dzień dobry, panie Kameleonie.


Znacie to uczucie kiedy chcecie, ale żywcem nie macie czasu? To frustrujące.

Dzisiaj jest moja pierwsza wolna sobota od ponad miesiąca. Sprzątanie, porządki w kosmetykach i inne małe obowiązki znów ukradły mi cały dzień. Ale w związku z tym, że zostałam dzisiaj w domu sama, a pogoda nie sprzyja spacerom mogę poświęcić go blogowi.

Okres wakacyjny jest nie tylko gorący jeśli chodzi o temperatury, które raczej skłaniały do tej pory do odpoczynku, a nawet bezruchu, bo dla mnie jest pracowity. Brak urlopu wynagradzam sobie przyszłotygodniowym wyjazdem do Wrocławia. I mam zamiar w końcu iść na zakupy.

Ale ja nie o tym. Dziś ma być kolorowo. Bo lato, bo ma być lekko i może nie chłodno, ale całkiem przyjemnie. Chciałam przestawić Wam jak na razie jedynego ulubieńca firmy MAC. Tak, miałam kilka ich kosmetyków i żaden raczej nie powalił mnie na kolana. Za to tego pana uwielbiam.



O kim mowa? Pan Kameleon, jak zwykłam go nazywać to pigment firmy MAC o wdzięcznej nazwie Blue Brown. Kiedy go dostałam miałam ochotę go oddać, przyznam się bez bicia, bo wbrew powszechnej opinii, brąz to nie mój kolor. A już niebieski i brązowy w jednym?

Pierwszy rzut nie jest zbyt ciekawy, ni to brąz, ni niebieski, a może nawet zielony?



Po nałożeniu na dłoń w małej ilości wpada nawet w… róż? Dziwnie toto. Później przechodzi w żuczkowy zielono- niebieski odcień o podszyciu brązowym. No cudak! Tak się z nim polubiłam, że używałam go namiętnie przez kilka miesięcy, później o nim zapomniała, a teraz miłość znów wraca.




Za co go lubię?
- za konsystencję, gładka i prawie kremową
- za trwałość!
- za kolor (och jakże to oczywiste!)
- za możliwości w stopniowania nasycenia

Taki mój przyjamniaczek, ponoć na chłodniejsze dni. Naocznie następnym razem! 


Miłego weekendu, już nie tak upalnego, ale zawsze!

Dusia 

wtorek, 30 lipca 2013

Dlaczego MUA?

Make Up Artist? U licha, a kto to właściwie jest? Takie pytania zwykle padają, gdy pod pracami pojawia się taki skrót. Artysta, wizażysta, makijażysta? Właściwie możemy to nazywać jak chcemy.
Do tego zawodu jako tako nie trzeba mieć jakichś kwalifikacji, no poza wprawną ręką i chęciami. Zwykle potrzebna jest szkoła wizażu, ale jeśli ktoś nie chce tworzyć makijaży do filmów, wystarczy mu kilka kursów, szkoleń i warsztatów. Później to tylko praktyka, praktyka i jeszcze raz fantazja.

Ja nie śmiałabym się nazywać profesjonalnym wizażystą. Maluję z pasji, trochę z próżności i dlatego, że lubię. Często chodzi o pomoc przy sesji dla kogoś kogo doskonale znam od lat.  A czasami to makijaż wyjściowy, wieczorowy, ślubny…

Jestem amatorem. Po prostu, maluję dla siebie, dla innych i sprawia mi to radochę. To chyba najistotniejsze. Dlatego wstawię Wam kilka prac, które udało nam się stworzyć wspólnie z Asią. J Większość  była stworzona na potrzeby jej pracy dyplomowej o tematyce „Przestrzeń Nieśmiertelności’, która miała być wyrażona kobiecym dążeniem do zachowania młodości i urody. Reszta była ‘przy okazji’. Na część zdjęć, w tym z backstagu wciąż czekam. J
Dziękuję też modelkom. Monice i Kai. 

Teraz po prostu oglądajcie.
Miłego wieczoru!

Dusia








fot. Joanna Surma


czwartek, 25 lipca 2013

Panowie od zadań specjalnych. Pharmaceris seria A.

Mam się witać? A przywitam się! Cześć, kochani! Dla wszystkich, którzy wierzyli, że wrócę.
Ciężki rok poszedł w niepamięć i mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić, że chyba i moja skóra przez ten rok osiągnęła wiele. Zmieniło się wszystko, szczególnie w mojej pielęgnacji. Teraz na mojej półce z kosmetykami pielęgnacyjnymi do twarzy stoją głównie kremy z dziedziny tych aptecznych. Właściwie dzięki nowej pracy udało mi się poznać całe zastępy produktów z różnych półek i mam zamiar się tym podzielić. Ale najpierw od dwóch panach, którzy podbili moje serce już wiele miesięcy temu.
Panowie Lekki i Lipidowy sprawili, że moja skóra nareszcie przestała stroić fochy.
Profil mojej cery: Sucha, a momentami nawet bardzo sucha, ze szczególnym zaznaczeniem strefy policzków i okolic oczu. Skłonność do powstawania prosaków i grudek alergicznych. Na policzkach dobrze widoczne naczynka, a skóra często się czerwieni pod wypływem bodźców mechanicznych. Stwierdzenie, że jest idealna po prostu odbiega od prawdy.
Potrzebowałyśmy porządnego nawilżenia i ukojenia.  Ale dokładniej o kim mowa?



Zacznę od kremu który stosowałam na dzień i jest moim numerem jeden. Lekki krem głęboko nawilżający z SPF20.  Jak mówi producent to krem do codziennej pielęgnacji skóry nadwrażliwej, podatnej na alergię, z tendencją do odwodnienia i przesuszenia.
Opis producenta: Krem długotrwale nawilża, wygładza oraz przywraca skórze miękkość i elastyczność. Wyselekcjonowane substancje nawilżająco-odżywcze (zielona alga, Glucam®, ekstrakt z trawy azjatyckiej, wosk z oliwek) wzmacniają płaszcz hydrolipidowy skóry. Skutecznie chronią przed odwodnieniem oraz przesuszeniem naskórka w wyniku działania niekorzystnych czynników zewnętrznych. Zawarte filtry UV chronią skórę przed fotostarzeniem. Zaawansowane naukowo, innowacyjne formuły Immuno - Prebiotic oraz Leukine - Barrier ukierunkowane są na regulację systemu immunologicznego skóry i łagodzenie podrażnień. Stymulują wzrost ochronnej, fizjologicznej mikroflory naskórka, zmniejszając nadwrażliwość skóry. Aktywnie zapobiegają podrażnieniom, zaczerwienieniom, świądowi oraz pieczeniu, wpływając na zdrowy wygląd i stan skóry.



Moja opinia: Krem jest lekki i to zupełna prawda. Czasami wydawał się nawet ‘za lekki’ miałam wrażenia, że moja skóra go wpijała z prędkością światła. Ale nie pozostawiał jej ani ściągniętej ani zbyt lepkiej. Nadaje się pod makijaż. Nie zostawia tłustego filmu ani nie powoduje ważenia się podkładu na nim, mimo tego że ma w składnie wosk z oliwek.
Najważniejszą rzeczą było to, że udało mu się uspokoić moją skórę na tyle, że naczynka przestały być prawie widoczne, a drobne grudki na czole zniknęły.
Jest wydajny, bo wystarczył mi na prawie 2 miesiące stosowania, na higieniczną i ekonomiczną pompkę i jest bezzapachowy.



 Tym wszystkim wygrywa z innymi markami. Często kosmetyki apteczne teoretycznie ‘bezzapachowe’ po prostu śmierdzą. Tutaj zapach jest neutralny i prawie niewyczuwalny.
Jedynym minusem jest fakt, że nie sprawdzi się w okresie później jesieni kiedy skóra jest szczególnie narażona na podrażnienia związane z zimnym i wilgotnym wiatrem.


I czas na jego brata, którego stosowałam na noc, czyli Lipo-Sensilium Multilipidowy krem odżywczy do twarzy.
Opis producenta: Delikatny krem lipidowy doskonale odżywia, uelastycznia i natłuszcza skórę. Zapewnia doskonałe nawilżenie dzięki zawartości wosków roślinnych, które chronią przed utratą wody. Skóra staje się gładka i miękka dzięki glicerynie i hialuronianowi sodu. Krem zapobiega podrażnieniom i łagodzi zaczerwienienia dzięki D - pantenolowi, który koi i pomaga w regeneracji naskórka.



To nie pierwsza buteleczka tego kremu u mnie. Wcześniej stosowałam go głównie zimą i świetnie się sprawdzał. Tym razem, wiosną, miał funkcję kremu na noc, odżywczego i bardziej regenerującego. Zostawia na skórze cienką warstewkę ochronną, pewnie stworzoną z lipidów właśnie. Moja skóra często tego potrzebowała, czegoś tłustszego co zapobiegałoby transepidermalnej ucieczce wody.
Pachnie równie neutralnie, a jego konsystencja już przy pierwszym kontakcie wydaje się ‘bogatsza’. Jedynym minusem jaki mogę mu przypisać jest fakt, że przez pierwszych kilka minut po nałożeniu czuję jakby na mojej skórze położono nie krem a wosk, jest dziwnie… napięta, ale zaraz to uczucie znika.
Polecałabym go skórom bardzo suchym.

Opowiedzcie mi proszę o swoich ulubionych kremach na dzień. Teraz mam zamiar spróbować któregoś z serii do skóry naczyniowej.

Przesyłam całusy

Dusia

niedziela, 23 grudnia 2012

Wesołych Świąt!

Wszyscy gdzieś biegną, pędzą, śpieszą się, a ja zatrzymuję się by życzyć Wam, moi drodzy czytelnicy, Wesołych Świąt! Niech będą niesamowite, pełne radości, miłości i innego ciepła, tego z życzliwością! 
Życzę Wam by każda napotkana w życiu osoba była przyjacielem, a świat nabierał barw dzięki ludziom i dla nich! 
Jeszcze raz wszystkiego najcieplejszego, najwspanialszego, najsłodszego!

Upiekłam dla Was czekoladowe muffiny! Częstujcie się. :)


Gdyby ktoś chciał przepis niech pisze. :)



I dziękuję Wam bardzo za każde miłe słowo pod poprzednią notką! :) Takiej życzliwości potrzeba nam na co dzień. 

wtorek, 18 grudnia 2012

Dramat w pięciu aktach z kwasem hialuronowym w roli głównej.


Zrobiłyście kiedyś coś z czystej ciekawości?  Straszną głupotę, która przyniosła trochę nieprzewidzianych konsekwencji? Ja przyznaję się bez bicia! Będąc na szkoleniu sama zgłosiłam się na ochotnika, kiedy pani chciała pokazać wypełnianie ust kwasem hialuronowym. Całe szczęście, że był to kwas zaledwie 3.5% i kosmetyczny (nieusieciowany)! Więc konsekwencje miały trwać do miesiąca.

Jeśli macie słabe nerwy, nie czytajcie dalej.

Jestem 3 tygodnie po zabiegu, a usta dochodziły do siebie przez 5 dni. Nie wiem jak wygląda to w przypadku kwasu usieciowanego, ale chyba podobnie.

Pierwsze wrażenie? Boli! I to jak cholera, ale krótko.

Czas trwania:  Cały zabieg wraz ze znieczulenie trwa może 20 minut. 15 minut znieczulenie, 5 minut wstrzykiwanie.  Najpierw usta smaruje się maścią z lidokainą (Emla lub inna) w celu miejscowego znieczulenia, później dokładnie się je dezynfekuje i przystępuje się do właściwej części zabiegu.

Tuż po. Tuż po zabiegu usta wciąż są zdrętwiałe, obolałe i zapuchnięte. Ale to dopiero początek zabawy. Usta puchną nawet do 4h po zabiegu. Miałam wrażenie, że wyglądam jak rybka, w dodatku śliniąca się rybka. Pojawiają się pierwsze zasinienia.
Uwaga drastyczne zdjęcia! Moje usta 3h po zabiegu. Zdjęcie trochę niewyraźne. 



Po ok. 6 godzinach opuchlizna zaczyna maleć, ale utrzymała się do następnego dnia. Krwiaki dopiero zaczynają swoją ekspansję i się ujawniają. Zdradzę wam sekret, że im więcej sińców, tym efekt trwalszy.
Przez kolejne kilka dni usta są nadwrażliwe, bolesne, mocno pękają i trzeba często je nawilżać. Jeśli chcemy szybszego wchłonięcia się krwiaków można w aptece zapytać o maść na siniaki. Ja stosowałam maść z wit. A żeby skóra mogła się zregenerować.



Więcej zdjęć poniżej. J








Warto? Zalecałabym takie zabiegi osobom z ustami skrajnie wąskimi, w niewielkiej ilości i z mocnymi nerwami. Przez 2-3 dni trzeba odpuścić sobie wychodzenie do pracy, szczególnie jeśli ktoś ma na co dzień do czynienia z ludźmi. Moi klienci pytali czy miałam jakiś wypadek!

Co sądzicie o takich zabiegach? Skorzystałyście z nich kiedyś? 
- See more at: http://blogujteraz.blogspot.com/2013/02/jak-wstawic-wysuwany-like-box.html#sthash.ZurATCOE.dpuf